„[...] Moje pierwsze spotkanie z
Pulcinellą spowija mgła chłopięcych wspomnień. Myśląc o nim, wracam pamięcią do
wczesnych lat mojego dzieciństwa, do czasów, gdy każde neapolitańskie dziecko
dobrze znało postać Pulcinelli. Można go było spotkać w pełnych cudów koszach
obnośnych handlarzy zabawkami, na straganach podczas Jarmarku Świętego Józefa,
jarmarku z okazji Święta Trzech Króli czy na Festynie Piedgirotta, gdzie
prezentowano tradycyjne zabawki niewielkich rozmiarów. Spośród rozmaitych
kukiełek i pacynek najbardziej wyróżniał się właśnie Pulcinella: ustawiony na
miniaturowym wózeczku, popychanym za pomocą patyka, mechanicznie klaskał
dłońmi, do których przymocowane były blaszane talerze. Oprócz figurki
Pulcinelli ogromną popularnością cieszyła się także inna zabawka: mały czerwony
rożek z tektury, do wnętrza którego wkładało się dziecięcą trąbkę wyposażoną w
pivettę (rodzaj gwizdka), by móc na niej zagrać tradycyjną tarantelę. Można też
było pobawić się stożkiem w inny sposób: jeśli do środka włożyło się drucik, dziecko
mogło delikatnie za niego pociągnąć, a wtedy maleńka figurka Pulcinelli,
którego biała koszula przyklejona była do okrągłej podstawy stożka, figlarnie
podskakiwała w dół i w górę [...]”.
Od razu przypomniało mi się przedstawienie,
które oglądałam w dzieciństwie właśnie w „Pleciudze” – do dziś mam przed oczami obraz trójki aktorów z kukiełkami w dłoniach. Żałuję tylko, że nie pamiętam
dokładnie, co to był za spektakl...
A Wy? Czy pamiętacie swoje pierwsze
spotkanie z teatrem lalkowym? Jakie było pierwsze przedstawienie lalkowe, które
oglądaliście? Jakie wywołało największe emocje i zrobiło na Was najlepsze
wrażenie, a jakie okazało się nieudane? Czy któryś spektakl sprawił, że zupełnie
inaczej spojrzeliście na jego bohatera
albo prezentowaną historię? Czy znacie typy lalek teatralnych? Którą lalkę lubicie
najbardziej?
O tym wszystkim możecie napisać na
swoich teatroblogach zawsze – a szczególnie dziś, w Światowy Dzień Teatru Lalek.
